• Tayfun HIZ(Skipper)
• Binnur Özmen
• Oğuz Benderli
• Serhan Demirci
• Alper Ünver
• Ali Ozan Dönmez
• Mustafa Yücel

Rota

Tekne

"Bona Dea"	Gib Sea 444
Boy : 13,90 m. En : 4,05 m. Derinlik : 2,25 m. Ağırlık : 9,80 t. Genoa Yelken : Sarma Genoa Anayelken : Sarma Anayelken Yelken Alanı : 87 m² Kamara : 4 Yatak : 8 Max Motor : 48 HP Yanmar Mazot : 180 lt. Su : 550 lt. Irgat : Elektrikli Rented from: Commodore Yatçılık

Seyir Notları

Biraz apar topar oldu bu seyirimiz. 20 Kasım'da kiralık tekne arayışına girdik. Yine hiç tereddütsüz Commodore Yatçılık ile görüşmelerimize başladık. Ertesi gün tekne rezervasyonumuz tamamdı. Commodore envanterindeki tekneler arasında en çok kullandığımız ve bize çok keyifli vakitler geçirten Bona Dea isimli Gib Sea 444 tekneyle çıkacaktık yine.

Tam bayram tatiline denk gelen bu seyir için Commodore'daki dostlarımız hemen bize bir tekne ayarlamakla da kalmadılar. O yoğun dönemde dönüş bileti bulmamız imkansızdı. Ancak onu da hallettiler. Bazen Marmaris'e otobüs bileti bulmak Marmaris'te tekne bulmaktan daha zor oluyor.

26 Kasım günü sabah çeşitli yerlerden gelen arkadaşlarla Marmaris'te toparlanarak seyir hazırlıklarımıza başladık. Tabii her zamanki gibi ilk iş olarak teknemizi gördük, eşyalarımızı bıraktık, markete giderek onceden hazırladığımız alışveriş listesine göre malzemelerimiz alıp tekneye yerleştirdik. Teknemizin teslim alma prosedürünü tamamladığımızda saat çoktan 13:00'u gecmisti. Tabi bunda Yatmarin'le Marmaris arasındaki mesafenin de etkisi yok değildi.

Böylece saat 13:18'de palamarlarımızı çözüp yeni bir seyre daha bismillah diyerek başladık. Her zamanki gibi hem doyasıya yelken yapmak, hem de en güzel koylarda dinlenmek istiyorduk. Hatta, kimbilir hava kolayımıza olursa, gece de seyir yaparsak Knidos'a kadar gidebilirdik. Knidos'a gitmenin ayrı bir anlamı vardır Arinna Yelken Ekibi için. Hevesimizi bir sonraki seyire kadar saklamamız gerektiğini bilmiyorduk.

Marmaris Yalancıboğaz mevkiinde yeralan Yatmarin'den yola çıktıktan yaklaşık bir saat sonra Boğaz'dan çıkıp havayı bulunca yelkenimizi bastık. O gün keyifli bir yelken seyriyle başladık. Keyifli olmaması mümkün mü? Öylesine özlemişiz ki... Meğer görüp göreceğimiz oymus!

Yelken seyri ile vaktin nasıl geçtiğini dahi anlayamadan Çiftlik koyu açıklarına geldik. Önceden planladığımız gibi Gebekse koyuna doğru yöneldik. Sadun Boro'nun Vira Demir'inde havadan çekilmiş fotoğrafının eşsiz güzelliği yüzünde uzun zamandır gitmeyi istediğimiz bir koydu Gebekse. Koyu sonlarına doğru güney kıyısına demirleyip, kıçtan koltuk aldığımızda hava yeni kararmıştı. Yolculuğun ve seyir öncesi telaşın yorgunluğu ile yemeğimizi yedikten sonra hemen yattık.

Sabah erkenden kalkıp iki grup halinde joker bota atlayıp koyun dibindeki kumsalın hemen yukarısındaki kilise kalıntısını gördük. Bu arada ikinci giden grup dönünceye kadar teknedeki diğer kişiler denize girme fırsatı bile buldular. Güzel bir kahvaltının ardından saat 10:00 gibi vira demir dedik.

Gebekse'den çıkınca bir heves rüzgarı araddık sağda solda. Ama nafile... Motora kuvvet yol almaya basladik. 12:30 gibi Akyar Burnu'nu, 14:00 gibi de Kızılada'yı bordaladık. İyi yol alıyorduk, acelenin gereği yoktu. Yine Vira Demir'de hep görüp merak ettiğimiz Korsan Koyu'nda bir yüzme molası vermeye karar verdik. Havuzdan farksız bu muhteşem koyun suyu öylesine berrak ki attığınız demiri gözünüzle görmek mümkün. Üstad Sadun Boro'nun "su sanki teknenizi havada tutar" demesi boşa değilmiş.

Arinna Yelken Ekibi'nde her üyenin belli bir uzmanlık alanı vardır. Örneğin Serhan Demirci, herkesten ala demir atar ve demir toplar. Ama Korsan Koyu'nda bir değişiklik yapalım dedik. Sonuç: Bona Dea pruvada Korsan Koyunun güney kıyısına, pupada ise koyun kuzey kıyısına koltuk almış durumda sağ salim durdu. Zaten bir yemek ve yüzme molası kadar duracaktık. Yemek yedik, yüzdük, dinlendik. Bir buçuk saat sonra palamar çözüp yola koyulduk.

Motor seyrine devam ederek saat 17:00'yi biraz geçe Ekmek Burnu'na ulaştık. Her zamanki gibi denize ekmeğimizi attik. Hava ve deniz öylesine sakindi ki gökyüzünde asılı kalmış bir iki küçük bulutun yansımalarını aynen denizin yüzünde görmek mümkündü. Denizde dalga, havada rüzgar olmayınca motor da tekneyi götürüyordu hani. Saat 18:30'da Atabol Fenerinin yanında geçtik.

Hedefimiz olan Ağıl Koyuna (Dirsek Bükü olarak da bilinir) bir saat kadar sonra ulaşarak koyun dibindeki lokantanın önündeki tonozlara bağlanarak iskeleye kıçtan kara olduk. Hemen yanımızda katamaranlarında bir yabancı aile vardı. Biri kız, biri oğlan iki çocuk, bir kedi, bir köpek ve bir anne, bir baba. Binnur hemen kedi ve köpek sevgisine istinaden dostluğu kurdu. Böylece Orhaniye'ye yerleşip orada yaşıyan hatta ilkokul çağındaki kızlarını sıradan bir ilkokula gönderen bu avrupali aile tanışmış olduk. Bu arada Alper, Ozan ve Mustafa koyun çevresindeki tepelere çıkıp koyun görüntüsünü yukarıdan izlediler, fotograf çektiler. Akşam Binnur'un yaptığı nefis yemekleri ve salatayı yeyip Ağıl Koyu'nun huzurlu ortamında derin bir uykuya daldik.

Ağıl Koyu'nda, geceden planladığımız gibi erkenden, henüz gün ağırmadan, saat 05:00'te palamarı çözüp, tonozu bırakıp ayrıldık Ağıl Koyu'ndan. Daha önce de yapmıştık bunu, Ağıl'dan gün doğarken çıkmıştık, doğuya gitmiştik, güneşi karşılamaya. Durgun sabah havasında sislerin içinde motorla yol aldık bir müddet. Balıkçı gemileri denize doğru tuttukları güçlü ışıklarını artık söndürüp, yanımız sıra Hisarönü'ne dümen tutuyorlardı, satmak için ne çıktıysa avda kısmetlerine. Bizimse hedefimiz Kızkumu'ydu. İşyerlerimizde tam da işimize dalmışken, işgüzarın birinin gönderdiği e-postanın ekinde kocaman resmiyle karşılaşıp "Bu ne ilginç bir yer yahu" dedirten koya. Ve o an farkettik, evet oradaydi, esiyordu. Öyle bizi uçuracak kadar olmasa da yelken açıp bir süre seyir yapabilirdik. Yaptık da, yarım saat kadar...

Saat 13:00'e gelmek üzereydi Kızkumu'na vardığımızda. Kızkumu Orhaniye koyunun ağzında, neredeyse yarıya kadar koy ağzının yarısına kadar uzanan sığ bir kum bankı. Kum bankının karaya bitiştiği yerdeki düzgün tahta iskeleye kıçtan kara oluyoruz, iskeledeki bir kişinin de yardımı ile. Denizciliğin güzelliklerinden biri de bu, karşılıksız ve içten yardım. Aynen Sadun Boro'nun dediği gibi demiri sapasağlam çakıyoruz dibe.

Hemen şortlarımızı ve terliklerimizi giyip yola koyuluyoruz, hedefimiz Kızkumu'un en ucuna kadar gitmek. Bu sırada otobüs ile geziye gelmiş bir grup da bizimle eşzamanlı olarak kum bankında geziyor. Buralara kadar otobüsle değil de tekneyle gelmiş olmanın farklı bir duygu olduğunu düşünüyoruz. Kum bankı üzerinde en uca gideceğiz diye niyet ettik ama yol az değil, mevsim de o kadar sıcak sayılmaz, ayaklarımız üşüyor iyiden iyiye. Sonunda ta en uca varıyoruz, ulaşıldığı zaman önemini yitiren her hedef gibi. Gerisin geriye dönerek kıyıdaki çay bahçesinde taze demlenmiş çay içiyoruz.

Bu arada eksikliğini duyduğumuz birkaç parça malzeme (başta yoğurt) için az ilerideki lokanta-markete gidip geliyoruz. Gidip gelirken de turizm sezonunun kapandığı, kalabalığın dağıldığı, havaların artık bunaltıcı olmadığı böyle dönemlerde, burasının gerçekten yaşanası bir cennet olduğuna kanaat getiriyoruz.

Demir almak üzere hazırlıklarımızı yaparken, dün gece Ağıl'da yanımızda duran yabancılara ait teknenin hemen önümüzde geçmekte olduğunu farkediyoruz. Ama o da ne? Ailecek hepsi ön güvertede etrafı izliyorlar, hatta bize el sallıyorlar. Ama bu arada tekne yön değiştiriyor, kumbankından sakınıyor. "Nasıl olur, hepsi güvertede, sadece kedi yok görünürlerde" deyip gülüşüyoruz. Sonra da teknoloji işte deyip iç geçiriyoruz.

Değil mi ki hiç rüzgar yok ve denizler inadına sakin, biz de bu tatili dibine kadar keyif ve eğlenceye çeviriyoruz. Orhaniye'den basıp motoru 15:30'da Bencik'te koyun sonlarındaki beton iskelenin açığında alargada kalıyoruz. Bu mevsimde bomboş deniz, bizden başka bir kul yok nasılsa. Burada da yüzüyoruz, yemek yiyoruz, biraz da karada geziyoruz.

Ertesi gün (29 Kasım Pazar) akşam tekneyi Marmaris'te teslim etmemiz gerekiyor. Dolayısı ile bir an evvel Bozukkale'ye varıp orada gecelemek istiyoruz. Saat 16:30'da Bencik'ten demir alıyoruz. Hala motor seyri yapmak zorundayız. Ama Atabol Burnunu dönünce akşam güneşi ile birlikte gelen hafif bir rüzgarı yelken basmak için yeterli görüyoruz. Saat 19:30 gibi Binnur'un yaptığı harika irmik helvasını trapez formatında dizilerek yemeye bile imkan buluyoruz. Daha ne isteyelim, karşımızda Simi, önümüzde Ekmek Burnu, tepemizde yelken, elimizde irmik helvası tabaklarımız... Have karardi ama Bozukkaleye az var, üstelik Bozukkale onlarca kez girip yanaştığımız, en iyi bildiğimiz koy. Gece girsek de zorlanmayız diyoruz.

Saat 21:00 gibi Bozukkale'ye gelince beklenmedik bir sürprüzle karşılaşıyoruz. Her zaman kıçtan kara olduğumuz, hatta tonoz aldığımız iskeleye kocaman bir balıkçı gemisi aborda olmuş. Yanaşmanın imkanı yok. Mecburen koyun karşı tarafına demir atıp karaya koltuk alacağız. Gece karanlığında zorlu ve korku dolu bir demir atıp koltuk alma operasyonu yaşıyoruz. Özellikle koltuk halatını karaya bağlamak için giden Oğuz ve Ozan kıyıdaki dalgıç kıyafetli "ninjaları" gördüklerinde "eyvah biz bunların arasında nereye halat bağlayacaz, dönüp başka yere gidelim" demişler. Meğer gördükleri ninjalar teknedekilerin onları aydınlatmak için tuttukları projektör sebebiyle kıyıdaki kayalara vuran kendi gölgelerinden başka birşey değilmiş. Sabah çok erken seyre başlayıp, bütün gün yoruce denecek tempoda gezince, akşam vakti bu kadar algı zayıflaması normal. Hemen yatıp dinlendik. Bu aradaki balıkçı gemisindeki vatandaşlar, bizim teknenin gençlerden oluştuğunu anlamış olacaklar ki, balıkçı gemisinde günlük tur tekneleri gibi müzik çaldı bir müddet.

29 Kasım Pazar sabahı her seyirde olduğu gibi aman bir şey artmasın diye çok zengin bir kahvaltı masası kurup enfes bir kahvaltı çektikten sonra kendimize. Yaklaşık 30 mil yolumuz vardı ama tekneyi saat 16:00'da teslim etmek zorunda olduğumuzdan bir an evvel yol almalıydık. Demirimizi aldık.

Hesapladığımız gibi tekneyi teslim edeceğimiz saatten birkaç saat önce Kadırga Burnunu döndük. Üstelik rüzgar da bulmuş bir parça da olsa yelken yapabilmiştik. Hala zamanımız olduğu için genelde es geçtiğimiz koylardan biri olan Amos koyunda son bir mola vererek yemek yeme ve eşya toplama zamanı yarattık kendimize. Elbette bunlar bahane aslında bu harika tatilin bitmesini istemiyorduk. Sonuçta Commodore'a soz verdiğimiz şekilde saat 16:00'da Yatmarin'e ulaşıp yakıt ikmalimizi yaparak tekneyi sağ salim teslim ettik.

O güne dek yaptıklarımızdan çok farklıydı bu seyir. Yelken her zaman seyirlerimizin ana eksenini oluşturur, hatta yelken seyrini arttırmak uğruna rota değiştirdiğimiz, koyları es geçtiğimiz çok olurdu. Oysa bu seyirde, yelken yapmaktan çok mavi yolculuk yapmıştık. Hava da öylesine güzeldi ki, kasim ayinin sonunda yaz ortasında yaşanmayacak kadar güzel bir tatil yaşamıştık. Sonrasi her zamanki gibi, Marmaristen şehirlerarası bir otobüs, uzun ve yorucu bir yolculuk, ertesi sabah gri kent Ankara...